വന്യജീവി സംരക്ഷണ നിയമത്തെച്ചൊല്ലിയുള്ള ഒരു ദേശീയ ഭരണഘടനാപരമായ ചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായിരിക്കുകയാണ് കേരളം. പ്രത്യേകിച്ച് കാട്ടാനകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയത്തിൽ. മനുഷ്യരും വന്യജീവികളും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനായി, 1972-ലെ വന്യജീവി (സംരക്ഷണ) നിയമം (WLPA) ഭേദഗതി ചെയ്യാൻ കേരളത്തിന് കഴിയുമോ എന്നതാണ് സംസ്ഥാനത്തെ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ, കർഷക സംഘടനകൾ, നിയമ വിദഗ്ധർ എന്നിവർക്കിടയിൽ മാസങ്ങളായി ഉയരുന്ന ചോദ്യം.
ചിലർക്ക് ഇത് സാധിക്കുമെന്നും മറ്റു ചിലർക്ക് സാധിക്കില്ലെന്നുമാണ് അഭിപ്രായം. അടുത്തിടെ, പ്രമുഖരായ രണ്ട് നിയമജ്ഞർ ഇതിൽ വിപരീത അഭിപ്രായങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തി. മുൻ ഡയറക്ടർ ജനറൽ ഓഫ് പ്രോസിക്യൂഷൻസ് ടി. ആസഫ് അലി, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് കൺകറന്റ് ലിസ്റ്റിലുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ നിയമങ്ങൾ ഭേദഗതി ചെയ്യാൻ പൂർണ്ണ അവകാശമുണ്ടെന്നും അതിന് പ്രസിഡന്റിന്റെ അനുമതി ആവശ്യമാണെന്നും വാദിച്ചു. എന്നാൽ, കേരള ഇൻഡിപെൻഡന്റ് ഫാർമേഴ്സ് അസോസിയേഷനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് അഡ്വ. ജോസ് ജെ. ചരുവിൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത്, കേന്ദ്ര നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ചട്ടക്കൂടിനെ മറികടക്കാനോ അതിന് നേരിട്ട് വിരുദ്ധമായ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനോ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല എന്നാണ്.

ഇരുവരുടെയും വാദങ്ങൾ ഭാഗികമായി ശരിയാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ ചിത്രം കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ ഫെഡറൽ സംവിധാനം, പാർലമെന്റും സംസ്ഥാനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള നിയമനിർമ്മാണ അധികാരങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധാപൂർവമായ വിഭജനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. ഭരണഘടനയുടെ ഏഴാം ഷെഡ്യൂൾ ഇത് മൂന്ന് ലിസ്റ്റുകളിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു: യൂണിയൻ ലിസ്റ്റ് (പാർലമെന്റിന് മാത്രം), സ്റ്റേറ്റ് ലിസ്റ്റ് (സംസ്ഥാന നിയമസഭകൾക്ക്), കൺകറന്റ് ലിസ്റ്റ് (ഇരുവർക്കും നിയമനിർമ്മാണം നടത്താം).
വന്യമൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും കൺകറന്റ് ലിസ്റ്റിലെ എൻട്രി 17B-യുടെ കീഴിലാണ് വരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് പാർലമെന്റ് വന്യജീവി (സംരക്ഷണ) നിയമം, 1972 (WLPA) നിർമ്മിച്ചത്. ആർട്ടിക്കിൾ 246 പ്രകാരം, പാർലമെന്റിനും സംസ്ഥാന നിയമസഭകൾക്കും കൺകറന്റ് ലിസ്റ്റിലെ വിഷയങ്ങളിൽ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ ആർട്ടിക്കിൾ 254 പ്രകാരം, ഒരു സംസ്ഥാന നിയമം കേന്ദ്ര നിയമവുമായി വൈരുദ്ധ്യത്തിലായാൽ, കേന്ദ്ര നിയമത്തിന് പ്രാബല്യമുണ്ടാകും. സംസ്ഥാനം ആർട്ടിക്കിൾ 254(2) പ്രകാരം പ്രസിഡന്റിന്റെ അനുമതി നേടിയാൽ ഇത് ബാധകമല്ല. അതിനാൽ, ആസഫ് അലി പറഞ്ഞത് പോലെ, പ്രസിഡന്റിന്റെ അനുമതിയോടെ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് WLPA-യിൽ ഭേദഗതികൾ വരുത്താൻ കഴിയും. ഇത് അഭൂതപൂർവമല്ല; മറ്റ് നിയമങ്ങളിൽ (IPC, CrPC, വിവിധ ഭൂമി, പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങൾ) പല സംസ്ഥാനങ്ങളും ഇത് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ ഭരണഘടനാപരമായ ചില അതിരുകളുണ്ട്. ഇവിടെയാണ് ജോസ് ജെ. ചരുവിലും ശരിയായി വരുന്നത്. കേന്ദ്ര നിയമത്തിന്റെ കാതൽ തകർക്കാനോ ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനാപരമായ പ്രതിബദ്ധതകൾ ലംഘിക്കാനോ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ഈ അധികാരം ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ചില പരിമിതികൾ ഇവയാണ്:

 * അന്താരാഷ്ട്ര ബാധ്യതകളുടെ ലംഘനമില്ല: ഇന്ത്യയിലെ വന്യജീവി നിയമങ്ങൾ ഭാഗികമായി CITES പോലുള്ള ആഗോള ഉടമ്പടികളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ഈ ഉടമ്പടികൾ ലംഘിക്കുന്ന രീതിയിൽ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് നിയമനിർമ്മാണം നടത്താൻ കഴിയില്ല.
 * അടിസ്ഥാന ഘടനയുടെ ലംഘനമില്ല: ആർട്ടിക്കിൾ 48A, 51A(g) എന്നിവ പ്രകാരം പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനാപരമായ ഘടനയുടെ ഭാഗമാണെന്ന് കോടതികൾ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
  മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ ലംഘനമില്ല: ആർട്ടിക്കിൾ 21 ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പുനൽകുന്നു, ഇതിൽ ആരോഗ്യകരമായ പരിസ്ഥിതിയും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഏതൊരു സംസ്ഥാന ഭേദഗതിയും ഇതിനെ മാനിക്കണം.
 * WLPA-യുടെ സംരക്ഷണപരമായ കാതൽ നിലനിർത്തുക: WLPA-യുടെ സെക്ഷൻ 11(2) ജീവനും സ്വത്തിനും സംരക്ഷണം നൽകുന്നതിനായി ലൈസൻസോടെ വന്യമൃഗങ്ങളെ കൊല്ലാനോ ഓടിക്കാനോ അനുവദിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കാനോ അനിയന്ത്രിതമായ കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് ലൈസൻസ് നൽകാനോ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന് കഴിയില്ല, കാരണം അത് നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരത്തെയും ചൈതന്യത്തെയും ലംഘിക്കും.

കാട്ടാനകളുടെ ആക്രമണം കാരണം കർഷകരും വനാതിർത്തിയിലെ ജനങ്ങളും വലിയ ദുരിതത്തിലാണ്. ഈ ഭീഷണികളോട് പ്രതികരിക്കാൻ സമൂഹങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ അധികാരം നൽകുന്നതിനായി സെക്ഷൻ 11(2) ഭേദഗതി ചെയ്യാൻ സംസ്ഥാന സർക്കാർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതിന് ഏകപക്ഷീയമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ല.

കേരളം ചെയ്യേണ്ടത്:

 * ഇന്ത്യയുടെ അന്താരാഷ്ട്ര പ്രതിബദ്ധതകൾ ലംഘിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക.
 * വ്യക്തമായ വിശദീകരണത്തോടെ ഭേദഗതി നിയമസഭയിൽ പാസാക്കുക.
 * ആർട്ടിക്കിൾ 254(2) പ്രകാരം പ്രസിഡന്റിന്റെ അനുമതി നേടുക.
 * ഭേദഗതി WLPA-യുടെ സംരക്ഷണ ലക്ഷ്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നില്ലെന്ന് തെളിയിക്കുക.

കേരളത്തിന് പ്രവർത്തിക്കാൻ ഭരണഘടനാപരമായ ഇടമുണ്ട്, എന്നാൽ അത് വളരെ ഇടുങ്ങിയതും ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ഇടമാണ്. ഇത് വെറും രാഷ്ട്രീയ നാടകത്തിനുള്ള വിഷയമല്ല. ഭരണഘടനാപരമായ അച്ചടക്കത്തോടെയും നിയമപരമായ കൃത്യതയോടെയും പാരിസ്ഥിതിക ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെയും സംസ്ഥാനം മുന്നോട്ട് പോകണം. ആന കേരളത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെങ്കിലും, അത് ഇപ്പോൾ ഒരു ഭരണഘടനാ വിഷയവുമാണ്. ഈ യുദ്ധം നെൽവയലുകളെയും വന ഇടനാഴികളെയും കുറിച്ചുള്ളതല്ല - ഇത് ഇന്ത്യയുടെ ഫെഡറൽ ഘടനയിലെ അധികാര സന്തുലിതാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. ശരിയായ പാത തിരഞ്ഞെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ, മനുഷ്യ-വന്യജീവി സംഘർഷം ഭരണഘടനയുടെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാമെന്ന് കേരളത്തിന് ഇന്ത്യക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ കഴിയും.